Οξυτενή κονδυλώματα

Τα οξυτενή κονδυλώματα ιογενείς βλάβες που προκαλούνται από τους ιούς HPV. Εκδηλώνονται ως προεξοχές του δέρματος και μοιάζουν με μικρά σπυράκια ή μικροσκοπικό κουνουπίδι. Παρουσιάζουν, ωστόσο, διαφορές ως προς την αρχιτεκτονική τους ανά περίπτωση. Εμφανίζονται, συνήθως, στο χρώμα του δέρματος και δεν προκαλούν κνησμό ή αίσθημα πόνου.

Χρόνο με το χρόνο, πάντως, εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορεί να διογκωθούν και να γίνουν αρκετά επώδυνα για τον άνθρωπο. Το μέγεθος των κονδυλωμάτων είναι μικρό και πολλές φορές δεν φαίνονται με γυμνό μάτι. Στην περίπτωση αυτή γίνεται λόγος για υποκλινικά ή επίπεδα κονδυλώματα και οι πάσχοντες ενδέχεται να μην γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί από το ιό HPV.

Ο εντοπισμός τους πραγματοποιείται μέσω επάλειψης ειδικού διαλύματος στη συγκεκριμένη περιοχή του σώματος. Αυτό που πρέπει ο περισσότερος κόσμος να γνωρίζει είναι ότι τα οξυτενή κονδυλώματα συνιστούν καλοήθεις όγκους που δεν σχετίζονται με καρκίνο, ακόμα και όταν η κλινική τους εικόνα τρομάζει τον ασθενή.

Στους άνδρες, τα οξυτενή κονδυλώματα εμφανίζονται κυρίως στο όσχεο, στο πέος, σε σημεία γύρω από τον πρωκτό και στη βουβωνική χώρα. Στις γυναίκες κονδυλώματα μπορεί να εντοπιστούν στο αιδοίο, στον κόλπο και στην περιπρωκτική χώρα, ενώ, σπάνια, κάνουν την εμφάνισή τους στον τράχηλο της μήτρας.  Όταν τα κονδυλώματα αντιμετωπιστούν από το ανοσοποιητικό μας σύστημα και σταματούν να εκδηλώνονται, ο HPV θεωρείται ανενεργός, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει στον οργανισμό μας σε λανθάνουσα μορφή.

Θεραπεία

Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει καμία θεραπεία για τους ιούς HPV, παρά μόνο για τα συμπτώματά τους, τα κονδυλώματα. Η κλινική εικόνα των κονδυλωμάτων μπορεί να γίνει ιδιαίτερα ενοχλητική και αποκρουστική, υπάρχουν όμως θεραπείες που επιτυχημένα τα απομακρύνουν. Άλλες από αυτές λαμβάνουν χώρα στο ιατρείο ενώ άλλες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο σπίτι. Οι πιο σημαντικές εξ αυτών είναι οι εξής:

Φαρμακευτικές μέθοδοι

Μηχανικές μέθοδοι

Στα -σπανιότερα- οξυτενή κονδυλώματα τραχήλου χρησιμοποιούνται οι μηχανικές μέθοδοι θεραπείας, ενώ στα κολπικά ή πρωκτικά κονδυλώματα κόλπου απαιτείται προσοχή, καθώς το τοίχωμα του κόλπου και του εντέρου είναι πολύ λεπτό. Η κρυοπηξία -από την άλλη- αποφεύγεται, ενώ το laser θεωρείται ως η ενδεδειγμένη επιλογή.